تبليغاتX
نامه های تهران

گفتند :

آرام باشيد و بي صدا

 

گفتم :

هر كه دلارام ديد

از دلش آرام رفت.....!

+ نوشته شده در  یکشنبه نهم تیر 1387ساعت   توسط مهدیه  | 



آيين تقوا ما نيز دانيم ليكن چه چاره...
+ نوشته شده در  چهارشنبه پنجم تیر 1387ساعت   توسط مهدیه 



از من مي پرسي

- خسته اي ؟

 

خوب ِ من!

 تعويذ ِ چشمانت و فرار ِ خستگي ها !

 

تو

 عطر ِ صبحانه اي هستي

 كه يك بامداد ِ بهاري

 در سر سبزترين دره هاي ِ سرزمينم پيچيد.

 

هرگاه به دستانت انديشيدم

 طعم نان را به خاطرخواهم آورد

 و عطر ِ عسل را...

 

چشمانت

آسمان ِ پر ستاره شب ِ دشت ِ كوير است.

 

تو

چونان بكري كه يكي رويا

بر گستره آبي ِ بي پايان ِ خيال. !

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387ساعت   توسط مهدیه  | 



 

نمي دانم

چرا هر كس تو را مي بيند

به من مي گويد :

" خدا صبر جميلت دهد جوان " !

 

به گمانم

مرا با حضرت ايوب

اشتباه گرفته اند...!
+ نوشته شده در  سه شنبه هفتم خرداد 1387ساعت   توسط مهدیه  | 




انکار ِ عشق را
 
 چنين که به سرسختي پا سفت کرده‌ای
دشنه‌يي مگر
 
 به آستين‌اندر
 
 نهان کرده باشي. ــ
که عاشق
 
 اعتراف را چنان به فرياد آمد
که وجودش همه
بانگي شد.
۳

نگاه کن
چه فروتنانه بر درگاه ِ نجابت به خاک مي‌شکند
رخساره‌يي که توفان‌اش
 
 مسخ نيارست کرد.

چه فروتنانه بر آستانه‌ی تو به خاک مي‌افتد
آن که در کمرگاه ِ دريا
دست حلقه توانست کرد.......................................................







                                                                          از احمد شاملو


شعر نوشت :
انکار ِ عشق را
 
 چنين که به سرسختي پا سفت کرده‌ای
+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1387ساعت   توسط مهدیه 



به زيبايي

 مانندت نتوان كرد... !

حتي به شكوفه اي سپيد

بر آن بالاترين شاخه ي گيلاس بن

 

و نه رقصشان بر حوض

اندكي

حتي

شكوهت را ماند...!

 

آنگاه كه باد

 باد سبكسار

 خنياگري آغازد... !

+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1387ساعت   توسط مهدیه  | 



من

راست گفتم

كه تورا ديده ام

 

و انكه گفت تورا مي شناسد

دروغ مي گويد.

 

و تو

 

تو آنقدر خوبي

كه آشنايي با تو

هميشه يك اتفاق است

 حتي به دروغ... !

+ نوشته شده در  شنبه سی و یکم فروردین 1387ساعت   توسط مهدیه  | 



به نيايش ايستاده ام

تو را

خداوندگارا

خداوند هستي ام

 هستي آفرينم...

 

 

آفريدي

محبوب ِ يگانه ي دلم را

در

برترين قامت

بي چون ترين صورت...!

 

يگانه ات مي شمارم

 يگانه ترين

 

 

خداوند ِ راه

خداوند ِ پناه ِ پناه

راه نيايشم

مولايم...

 

راهي بگشا

از گذرگاه اين قلب

 اين شب زده

 

تا روزگار ِ فروريختن ِ

ديوار و آنچه حصار...!

 

پلي آفرين ما را

 بي شكست

 بي نشست

 

آن سان كه

گام هاي ِ محبوب ِ كوچك ِ شيرينم را

 اعتماد آورد...



شعر نوشت :

و اين نيايش براي توست ... براي ما ... و نيك مي داني چه پايه من تو را دوست مي دارم... محبوب كوچك شيرينم كه نام كوچكت نام بزرگ دنياست و شاعرانه ترين نام... تويي آن كه دوري اما خواستني نزديكي چون قلب و نازنين چونان يكي كبوتر...

و خدايا تو ما را ياري كن كه اين فانوس را تو بر افروختي... باشد كه شعله اين فانوس روشنايي باشد تا تاريكي فرا نگيردمان نه تاريكي دنيا كه تاريكي دل ها... و نلرزيم از سرما كه بهار ... آمده است ... و خدايا ما فرزندان توايم ما را دوست گير و دست...
+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم فروردین 1387ساعت   توسط مهدیه  | 



صدايت

 فرا مي خواندم

كه سماع ِ عاشقان همين جاست

 

سرانجام ِ اين سماع

دار است يا ديار

نمي دانم... !

 

اما گفته اند :

در عشق دو ركعت است... !

+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم اسفند 1386ساعت   توسط مهدیه  | 



دقيقه اي بود تجلي تو بر من

 آني

 به امتداد ابديت

نيايشي نيوشيده

كه زمين را

و آسمان را

 آشتي داد.

 

مكاشفه اي بود

حضورت

غيبت ِ آن معني هراس

 

لبخندت

حادثه اي شگرف

چونان يكي معجزه

 بار آور

 بهار آور.

 

زيبا ترين ِ ترين ِ زيبايان

تو

آن شكوهواره بهشتي

 و خداوند

صالحان را خوش وعده داده است... !

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت   توسط مهدیه  |